24 april 2024: Internationale vliegtuigpassagiers vervoeren waarschijnlijk honderden miljarden dollars in contanten

24 april 2024: Internationale vliegtuigpassagiers vervoeren waarschijnlijk honderden miljarden dollars in contanten

De meeste luchthavens wereldwijd, ook in de VS, scannen de bagage van passagiers niet op contant geld, een kostbare onderneming in apparatuur en personeel. Landen waar dat geld welkom is, zijn niet verplicht om melding te maken van koffers vol contant geld die uit het buitenland arriveren. De mazen in de wet zorgen ervoor dat miljarden dollars aan contant geld uit het V.K. en elders kunnen vliegen naar landen met minder regels, aldus wetshandhavers.

Volgens schattingen sluizen witwassers elk jaar meer dan $2.000 miljard aan opbrengsten van illegale ondernemingen door naar wereldwijde financiële systemen. Internationale vliegtuigpassagiers vervoeren waarschijnlijk honderden miljarden dollars daarvan in contanten, volgens cijfers van het VN Bureau voor Drugs en Misdaad en de Financial Action Task Force, een intergouvernementeel agentschap dat anti-witwasnormen ontwikkelt voor landen. (WSJ)

“Schalie heeft de wereldoliekaart hertekend op een manier die de meeste mensen niet lijken te begrijpen,"

zegt Daniel Yergin, vicevoorzitter van S&P Global en een Pulitzer Prize-winnend energiehistoricus. "Het heeft niet alleen het evenwicht tussen vraag en aanbod veranderd, maar ook het geopolitieke evenwicht en het psychologische evenwicht." De cijfers zijn grimmig. Twee decennia geleden produceerde de VS ongeveer 7 miljoen vaten aardolie per dag en verbruikte het er 21 miljoen. Golflanden zoals Saoedi-Arabië en Koeweit - die olie door de Straat van Hormuz sturen - behoorden tot de belangrijkste buitenlandse leveranciers van de VS. Nu produceert de VS bijna 20 miljoen vaten aardolie per dag, ongeveer gelijk aan de consumptie. De import uit de Golf is gekelderd en de VS is in 2019 voor het eerst een netto-exporteur van olie geworden. De vruchtbare Permian Basin schalie van Texas en New Mexico pompt meer olie dan Koeweit, Irak of de VAE, drie van de krachtpatsers van OPEC. (FT)

Jed Handelsman Shugerman: “Ongeveer een jaar geleden, toen Alvin Bragg, de officier van justitie in Manhattan, voormalig president Donald Trump aanklaagde, was ik kritisch over de zaak en noemde ik het een schande. Ik dacht dat een reeks juridische problemen zou en moest leiden tot lange vertragingen in federale rechtbanken.

Na het beluisteren van de openingsverklaring van de aanklagers van maandag, denk ik nog steeds dat het Openbaar Ministerie in Manhattan een historische fout heeft gemaakt. Hun vage beschuldiging over "een crimineel plan om de presidentsverkiezingen van 2016 te corrumperen" maakt me meer dan ooit bezorgd over hun ongekende gebruik van staatswetgeving en hun hardnekkige vermijding van het specificeren van een verkiezingsmisdrijf of een geldige theorie van fraude.” (NYT)

Gregg Carlstrom: “Het conflict tussen Israël en Iran is nu ook op een dood spoor beland. Tien dagen geleden waren alle ogen gericht op Iran toen het overwoog hoe het zou reageren op een Israëlische luchtaanval op zijn ambassadecomplex in Damascus. De reactie was groter en directer dan iedereen had verwacht, een spervuur van meer dan 300 raketten en drones die vanaf Iraans grondgebied op Israël werden afgevuurd. Maar het was een flater. Op een paar na werden alle raketten en drones neergeschoten (of mislukten tijdens de vlucht). Israël zag af van een onmiddellijke represaille en wachtte bijna een week met het afvuren van een ballistische langeafstandsraket op een Iraans luchtverdedigingssysteem - een symbolische reactie die beide partijen in staat stelde om te de-escaleren.

Binyamin Netanyahu, de Israëlische premier, dreigt al meer dan een decennium om Iran te bombarderen (en probeert Amerika over te halen om het werk voor hem te doen). De Iraanse leiders hebben nog langer gezworen dat ze Israël te vuur en te zwaard zullen aanvallen om "de zionistische entiteit" uit te roeien. Voor het eerst in hun decennialange vijandschap vechten ze nu rechtstreeks - maar weten ze niet zeker wat ze nu moeten doen.” (The Economist)

Rusland beloofde dinsdag vergeldingsmaatregelen te nemen tegen de westerse inspanningen om Oekraïne te steunen

De Amerikaanse Senaat keurde een hulppakket van $60 miljard voor Oekraïne goed, samen met financiering voor Israël en Taiwan; de regering Biden is al bezig met het samenstellen van een wapenpakket ter waarde van $1 miljard om onmiddellijk naar Kiev te sturen. In reactie hierop zei de Russische minister van Defensie dat Moskou de aanvallen op Oekraïnes logistieke centra en faciliteiten voor westerse militaire hulp zou opvoeren om "de mythe van de superioriteit" van Amerikaanse wapens te ontkrachten. Een hooggeplaatste Russische wetgever waarschuwde ook voor een "zeer harde reactie" als Europa bevroren Russische tegoeden in beslag neemt, een voorstel waarover ambtenaren debatteren. Europa, zei ze, "zal meer verliezen dan wij". (CNBC)

Aline Bassin: “Economische sancties bereiken niet langer hun uiteindelijke doel, namelijk het oplossen van een conflict of het beëindigen van een oorlog. Erger nog voor degenen die erachter zitten, ze helpen de geo-economische morfologie van de planeet opnieuw te definiëren. Door Rusland twee jaar geleden uit het internationale betalingssysteem Swift te zetten, dat gebaseerd was op de dollar, hebben de Verenigde Staten en hun bondgenoten zichzelf mogelijk in de voet geschoten en de ontwikkeling van concurrerende oplossingen aangemoedigd die momenteel worden bestudeerd.

In de zesentwintig maanden van het Oekraïense conflict hebben westerse regeringen de tijd gehad om de les van de machteloosheid van economische wapens te leren. Dit verklaart deels de nieuwe wapenwedloop die de wereld is begonnen. Een laatste teken, als dat nog nodig was, van de komst van een nieuw geopolitiek tijdperk.” (Le Temps)

Bart Van Craeynest: “De daling van de productiviteitsgroei is een fenomeen van de hele geïndustrialiseerde wereld. Ze heeft te maken met de shift van industrie naar diensten. Ook zijn de makkelijke bronnen van groei uitgeput: de heropbouw na de Tweede Wereldoorlog, de automatisering van de industrie en de enorme sprongen voorwaarts in het opleidingsniveau van de bevolking. Daarnaast leverde de digitalisering nog niet op wat er van verwacht werd. Maar de daling gaat bij ons sneller, door specifieke Belgische handicaps zoals hoge administratieve lasten, de vergunningenproblematiek, files, besparingen op de overheidsinvesteringen, enzovoort.” (Tijd.be)