← Archief

Zonder de euro

Goeiemiddag! Vandaag 19 mei over 4 Europese landen die niet tot de eurozone behoren en als enigen binnen de EU hun inflatiedoelstellingen halen, over werkgevers, die almaar vaker aangesproken worden als zorginstelling, terwijl hun kerntaak ondernemen is en over iets mondiaals dat de geboortecijfers deed kelderen.

19 mei 2026

Visual Capitalist

“De Europese Centrale Bank, de Bank of England en de Zwitserse Nationale Bank hanteren allemaal een inflatiedoelstelling van 2%. Toch vallen in maart 2026 slechts vier Europese landen binnen die doelzone: Tsjechië en Zweden met 1,5%, Denemarken met 1% en Zwitserland met 0,6%. Opvallend: geen van deze landen gebruikt de euro als nationale munt 👇. Tsjechië en Zweden worden in theorie wel geacht ooit tot de eurozone toe te treden zodra ze aan bepaalde voorwaarden voldoen. Denemarken heeft daarentegen een opt-out bedongen. De inflatie in Zwitserland is niet alleen de laagste van Europa, maar behoort ook wereldwijd tot de laagste.”

John Burn-Murdoch

De geboortecijfers bij tieners en jongvolwassenen in de VS, het Verenigd Koninkrijk en Australië bleven in de vroege jaren 2000 grotendeels stabiel, maar begonnen vanaf 2007 duidelijk te dalen 👇. Dezelfde daling zette in Frankrijk en Polen rond 2009 in, en in Mexico, Marokko en Indonesië rond 2012. In Ghana, Nigeria en Senegal sloegen eerder geleidelijke vruchtbaarheidsdalingen tussen 2013 en 2015 om in scherpe terugvallen.

Al deze kantelpunten vielen samen met de massale doorbraak van smartphones op lokale markten — gemeten aan de hand van Google-zoekopdrachten naar mobiele apps. Land na land daalde het geboortecijfer scherp na de introductie van smartphones, ongeacht wat de eerdere trend was. Hoe jonger de leeftijdsgroep, hoe uitgesprokener de daling — een spiegelbeeld van de patronen in smartphonegebruik.

“Brevity Pro is de beste nieuwsbrief van België” - Patrick DeSchutter, CEO Mailfence

Rudi De Kerpel

“Werkgevers worden almaar vaker aangesproken als zorginstelling, terwijl hun kerntaak ondernemen is. De verwachting dat bedrijven psychologische begeleiding, re-integratiecoaching en sociale opvang moeten organiseren, schuift verantwoordelijkheden weg van overheid en gezondheidszorg. De re-integratietrajecten die al bestaan, zijn bovendien bureaucratisch en weinig effectief. Werkgevers investeren tijd en middelen, maar worden geconfronteerd met laattijdige adviezen, tegenstrijdige beoordelingen en een gebrek aan opvolging door externe diensten.

Ook de mismatch op de arbeidsmarkt wordt zelden benoemd. Sommige functies zijn fysiek of mentaal zwaar, maar maatschappelijk noodzakelijk. Niet elke job kan ‘aangepast’ worden zonder dat de kernactiviteit verdwijnt. Bovendien kunnen mensen altijd veranderen van werkgever. Om al die redenen laten ondernemers zich maar beter horen in dit debat. Anders bestaat de kans dat ze straks moeten vaststellen dat nog meer maatregelen boven hun hoofden worden uitgestrooid waarvoor zij de rekening betalen.” Lees het volledige stuk. (Bron: De Tijd)

“De belangrijkste uitdaging van samenwerking komt tot uiting in de spanning tussen de twee woordenboekdefinities ervan. Het betekent enerzijds simpelweg ‘samenwerken met’, maar anderzijds ook ‘verraderlijk samenwerken met de vijand’.”