De omkering van de oorspronkelijke welvaartsverdeling

De omkering van de oorspronkelijke welvaartsverdeling

De Nobelprijs Economie voor u samengevat in 100 woorden: “Een opmerkelijk patroon in de koloniale geschiedenis toont dat eens rijke gebieden (zoals de Azteken en Inca's) nu relatief arm zijn, terwijl vroeger arme gebieden (zoals Noord-Amerika en Australië) nu welvarend zijn. Deze 'institutionele inversie' wordt verklaard door het werk van de 3 Nobelprijswinnaars Daron Acemoglu, Simon Johnson en James Robinson, dat aantoont dat de aard van de door kolonisatoren opgezette instellingen cruciaal was voor latere ontwikkeling.

In rijke gebieden werden 'extractieve' regimes gevestigd, waarbij macht en rijkdom geconcentreerd werden bij een elite. In arme gebieden leidde een grotere kolonistenbevolking tot stabielere instellingen en rechten, vooral eigendomsrecht. Deze gunstigere basis stelde lokale economieën in staat te floreren en te industrialiseren, wat resulteerde in een omkering van de oorspronkelijke welvaartsverdeling.” (Bron: Les Echos)

Bart Maddens

“De degout voor de politiek.” “De mensen zien ook wel dat het cordon de gevestigde partijen zeer goed uitkomt. Die verdelen de macht onder elkaar en neutraliseren de electorale marktwerking door een kartel te vormen. Door de linkse en rechtse 'extremen' uit te sluiten vergroten ze hun eigen kans op machtsdeelname. Terwijl de N-VA er aanvankelijk in slaagde dat kartel te doorbreken, lijkt ze er nu zelf deel van uit te maken. De partij was eerst principieel tegenstander van het cordon, maar heeft het nu mee onderschreven.

Die kartelpartijen eten uit de hand van de overheid. Het zijn waterhoofden, die te weinig geworteld zijn in de samenleving. De particratie en de buitensporige macht van een handvol partijvoorzitters wekken bij veel mensen weerzin op. Dat Bart De Wever en Conner Rousseau het goed met elkaar kunnen vinden, lijkt meer impact te hebben op het beleid dan de stem van de kiezer.

Voeg daarbij dat de politici altijd weer hun stinkende best doen om het cliché 'het zijn allemaal zakkenvullers' te bevestigen. Ze wisselen van mandaat als van overhemd, in functie van hun persoonlijke carrièreplanning. De pensioenboni, de uittredingsvergoedingen, de overdadige partijfinanciering, het onvermogen om nutteloze instellingen als de Senaat en de provincieraden af te schaffen: dat alles voedt dag in dag uit de degout voor de politiek.” (Bron: De Tijd)

Nederland behield zijn titel als 's werelds beste pensioenstelsel in een jaarlijkse internationale index

die waarschuwde dat wereldwijd te veel mensen met pensioen gaan zonder voldoende begeleiding over hoe ze hun spaargeld kunnen laten voortbestaan.

IJsland, Denemarken en Israël volgden Nederland om de top vier systemen wereldwijd af te ronden, volgens de Mercer CFA Institute Global Pension Index van dit jaar. Zij zijn de enige van de 48 beoordeelde landen die een algemeen cijfer A krijgen. Het rapport, dat pensioensystemen beoordeelt op basis van hun toereikendheid, duurzaamheid en integriteit, zegt dat hoewel de landen aan de top goed presteren, er wereldwijd demografische uitdagingen zijn voor pensioenen. (Bronnen: Bloomberg)