Pure minachting voor het democratische proces

Pure minachting voor het democratische proces

Het Brugmann-ziekenhuis in Brussel voert momenteel het eerste klinische onderzoek in België uit naar het gebruik van psilocybine bij de behandeling van alcoholverslaafden. In totaal zullen zo'n 62 mensen tussen de 21 en 64 jaar de komende twee jaar worden behandeld met de stof, in lage of hoge doses, om inzicht te krijgen in de concrete effecten van psilocybine in dit type behandeling.

Psilocybine is het actieve ingrediënt in hallucinogene paddenstoelen en wordt nog steeds beschouwd als een illegale stof, hoewel er wereldwijd steeds meer onderzoek naar wordt gedaan voor mogelijk therapeutisch gebruik. Van psychedelica wordt gedacht dat ze onder andere helpen bij geestelijke gezondheidsproblemen en het verlichten van lichamelijke gezondheidsproblemen. In Australië en Zwitserland zijn psilocybine en sommige andere psychedelica bijvoorbeeld gelegaliseerd onder specifieke omstandigheden. (Bron: Belga)

In 2020, toen de EU haar rechtsstaatprocedure goedkeurde, had ze al grotere problemen op haar bord: een haperende economische dynamiek, een achterstand op de VS en China op het gebied van spitstechnologie, een te grote afhankelijkheid van de VS voor defensie, van Rusland voor gas en van China voor kritieke knooppunten in onze toeleveringsketens.

De economische dynamiek is sindsdien verslechterd. Zoals Mario Draghi zei in een recente toespraak voorafgaand aan de publicatie van zijn verslag, heeft de EU niet het vermogen om kapitaal te mobiliseren.

We zijn één of twee Franse verkiezingen verwijderd van een staatsschuldencrisis. Vijf jaar van ongerichte hyperactiviteit, met het potentieel van nog eens vijf jaar in het verschiet, gaan een existentiële bedreiging vormen wanneer je vijand meer gefocust is dan jij. Zouden de EU-leiders dat niet moeten bespreken tijdens het diner voordat ze het over jobs hebben? (Bron: EuroIntelligence)

Gerard Baker: “Het zouden wij, de kiezers, moeten zijn die het oordeel vellen over de afgelopen vier jaar, niet een stelletje nietsnutten en dikke donateurs. Wij moeten de kans krijgen om te zeggen wat we denken over een partij en een president die, terwijl ze ons vier jaar lang de les hebben gelezen over het belang van eerlijkheid en de heiligheid van de democratie, bezig waren de boel te belazeren met een pure minachting voor het democratische proces.

Dat is wat zo schrijnend is aan het spektakel dat we hebben gezien sinds de schijnvertoning van de Democraten donderdag in een televisiestudio in Atlanta uit schaamte in elkaar stortte.

Totdat de wereld de waarheid zag waarvan ze hadden gezegd dat het “fake news" was, dachten ze klaarblijkelijk dat ze weg konden komen met het promoten van de fictie van de competentie van Joe Biden. Door die fictie in stand te houden, onthulden ze ook hun minachting voor de kiezers en voor de democratie zelf.” (Bron: Wall Street Journal)

In een poging om te voorkomen dat extreem rechts een meerderheid zou behalen,

trekken meer dan 210 kandidaten, waarvan de overgrote meerderheid links en Macronistisch, zich terug om te voorkomen dat de stemmen zouden worden verdeeld als onderdeel van een stemstrategie die bekend staat als het 'republikeinse front'.

Met deze tactische terugtrekkingen hopen de linkse en centristische partijen te voorkomen dat Le Pen's National Rally (Rassemblement National) een absolute meerderheid van 289 zetels wint in de 577 zetels tellende Franse Nationale Assemblee. (Bron: Le Figaro)

L’Orient-Le Jour : "Frankrijk is geen eiland. Wat daar gebeurt, maakt in wezen deel uit van een dynamiek die verder gaat dan Frankrijk en kan als volgt worden samengevat: democratieën verkeren in een crisis, natiestaten zijn diep verdeeld, het Westen leeft met een echt of gefantaseerd gevoel van verval en de wereld verandert met een ongekende snelheid. Dit alles geeft natuurlijk aanleiding tot angsten, zorgen en op identiteit gebaseerde verdeeldheid, waar extreemrechts populisme als geen andere beweging op inspeelt.

[...] Het positioneert zichzelf als een bolwerk, een toevluchtsoord, zelfs een kerk, voor bevolkingsgroepen op zoek naar houvast en betekenis, wier eerste instinct is om te proberen een wereld te behouden die ze zien verdwijnen, maar die ze nog niet willen opgeven. […] Frankrijk heeft nog een week om deze deadline uit te stellen. En te blijven geloven, tegen alle verwachtingen in, dat het nog steeds een eiland is. “