7 mei 2024: In veel opzichten een gemiste kans

7 mei 2024: In veel opzichten een gemiste kans

De snelheid waarmee we elektronisch afval produceren neemt vijf keer zo snel toe als de middelen die we hebben om het te verwerken. In 2010 werd 37 miljoen ton elektronisch afval geproduceerd en in 2022 ruim 68 miljoen ton, maar de recyclingcapaciteit steeg in dezelfde periode van 9 ton naar slechts 14 ton. Elektronisch afval is in veel opzichten een gemiste kans, want in 2022 bevatten afgedankte printplaten naar schatting 91 miljard dollar aan metalen. Als de recyclingpercentages zouden stijgen, zou de waarde van de materialen de kosten van het recyclen ervan beginnen te compenseren, waarbij het magische getal 38 procent van de gerecyclede elektronica zou zijn om break-even te draaien. Bij 60 procent zou het economische voordeel 38 miljard dollar per jaar zijn. (Ensia)

De titanenstrijd tussen Biden en Trump wordt waarschijnlijk beslist door ongeveer 6% van de kiezers in slechts zes staten

zeggen topstrategen van beide partijen. Elke partij zal de komende zes maanden miljarden uitgeven om die kiezers te bereiken. Ongeveer 244 miljoen Amerikanen zullen stemgerechtigd zijn. Maar 99,5% daarvan zal niet beslissen: ze stemmen niet of ze stemmen of wonen in staten waarvan het vrijwel zeker is dat ze Republikeins of Democratisch zullen zijn.

Beide campagnes zijn geobsedeerd door zes staten - Arizona, Georgia, Michigan, Nevada, Pennsylvania en Wisconsin. Volgens de Washington Post zouden iets meer dan 81.000 stemmen (op een landelijk totaal van 154 miljoen) in vier van die zes staten vier jaar geleden voldoende zijn geweest om de uitslag te keren. (Axios)

Bart Van Craeynest: “In het basisscenario (van de Europese Commissie) stijgen de jaarlijkse sociale uitgaven van de Belgische overheid tegen 2070 met 5,1 procent van het bruto binnenlands product (bbp), of zo’n 30 miljard in euro’s van vandaag. Daarmee zouden die uitgaven oplopen tot 32 procent van het bbp, het op een na hoogste aandeel van Europa. Alleen in Noorwegen zouden de sociale uitgaven nog hoger uitkomen (met een staatsfonds ter waarde van meer dan 300% van het bbp is dat uiteraard makkelijker te dragen).

In de buurlanden liggen de sociale uitgaven vandaag al lager en zou de stijging beperkt blijven tot 1,6 procent van het bbp. In Griekenland, Italië, Frankrijk en Portugal, ook landen met wankele overheidsfinanciën, zou de vergrijzingsfactuur de komende decennia zelfs dalen (gemiddeld -1,4%).” (Tijd.be)

De wereldwijde woningnood verplettert de economische groei die door immigratie wordt gestuwd.

Decennialang hielp de snelle instroom van migranten landen als Canada, Australië en het Verenigd Koninkrijk om de demografische druk van de vergrijzing en de dalende geboortecijfers op te vangen. Sinds de grenzen na de pandemie weer opengingen, stuit de toestroom op een chronisch tekort aan huizen om hen te huisvesten. Eind vorig jaar verkeerden dertien economieën in de ontwikkelde wereld in een recessie, indien berekend per hoofd van de bevolking. Hoewel er ook andere factoren zijn - zoals de verschuiving naar minder productieve jobs in de dienstensector en het feit dat nieuwkomers meestal minder verdienen - vormen de woningnood en de daarmee gepaard gaande druk op de kosten van levensonderhoud een rode draad. (Bloomberg)